Сення ў мяне з маці нарэшце адбылася размова, якую ўжо дзесьці месяц я выношвала ў сабе. Думала, прыдумляла, як жа так усе прыпаднесці, каб яна дазволіла. Тэма размовы была наступнай, а дакладней, я спытала ці не будзе яна супраць, калі я пажыву тыдзень з якім-небудзь хлопцам грамадзянскім шлюбам. Маці адразу пралямантавала: “Ну ты зусім звар’яцела. Я не думала, што ты настолькі дурная!” Пасля гадзіны угаворваннеў і некалькіх нязначных кампрамісаў, маці нарэшце здалася. Але ж маім сужыцелем, сказала яна, не павінен быць турак ці араб(маці ведае маю палкасць да гэтых людзей). Цяпер стала пытанне толькі ў адным,дзе знайсці пакога “мальчыка”, які на тыдзень будзе маім мужам? Пажадана, каб кандыдат быў з кватэхрай у Менску і без бацькоў. А яшчэ хай бы яму было год за 20,брунет з блакітнымі,шэрымі ці зяленымі вачыма, стыль рамантычны француз, хлопчык ад Guchi або ўкраінец у нацыянальнай кашулі. Не, вы не думайце, дах у мяне не паехаў. Проста крэатыў ударыў у галаву. Робім з сябрамі пэрфомансы, б’ем вар’яцкімі ідэямі па бездарожжы жыцця і шэрасці наддзеннасці.

Цікава,што адчувае дзяўчына,якая сустракаецца з хлопцам, для якога яна “абы была”? Што адчувае яна, ведаючы, што яе так званая другая палова, самы вялікі ў сьвеце эгаіст, ненадзейны для сяброў і для яе самой. Ен кіне ўсіх і кожнага ў цяжкім становішчы, бо думае толькі пра сябе. А яна будзе дзякаваць яму за кожнае добрае слова, хоць ен і павінен ей казаць іх задарма. Яна перастае дыхаць,знаходзячыся побач з ім. Бо ведае наколькі тонкае гэта псеўдакаханне, што нават адзіны няправільны ўдых можа разбіць гэта кволае стварэнне. Пытанне: чаму такія дзяўчыны-анелы губляюць гонар,пераступаюць праз сябе?

Ну, вось нарэшце я вярнулася да свайго жж. Спадзяюся, цяпер пісаць буду часцей, бо раней хапала часу толькі на прагляд старонак фрэндаў. Потым наогул, калі аказалася ў шпіталі, было недаступна і гэта. Дарэчы, шчыра віншую ўсіх, хто зараз гэта чытае, зь мінулымі сьвятамі. Зрабіць гэта раней не было ніякай магчымасьці. 2009-ы я сустракала ў рэанімацыі. Ну, а пасля ўсе астатнія сьвяты ў ложку з невыносным фізічным болем. Прызнацца, будучы чалавекам жыццялюбівым, ня думала, што калісьці буду прасіць, каб мяне забілі. Але такое было. Я не магла выносіць гэтага ні фізічна, ні маральна. Ніякія лекі не выратоўвалі. Наркотыкі крыху заглушалі боль, але ўсяго на 2-3 гадзіны. Вось такім экзатычным быў мой пачатак новага году, але мне зусім не шкада, што ўсе склалася мінавіта так, бо самыя любімыя былі побач.

У Бабруйскам офісе прайшло невядома што. Міліцыянты зусім СТРАХ страцілі.
Распавядае Алесь Чыгір:
Цяжка пісаць, жудасна баліць рука.
Сёння(5 сакавіка) ў каля 17.00 ў дзверы нашага офіса (прыватны дом майго сябра Ігара Хадзько). пастукаўся супрацоўнік МНС (Пажарнік) - для праверкі праводкі. Натуральна мы адкрылі дзверы. Тым больш, што ўчора прыходзіла жанчына з Элктрасетак, а некалькі дзён таму страхавы агент. Разам з МНСнікам зайшлі дзве істоты, якія прадставіліся супрацоўнікамі міліцыі, адзін з іх нават паказаў дакумент у адпаведнасці з якім ён старэйшы лейтэнант Тоўсцік. Ад абодвух ішоў пах перагару. (учора як ніяк у гэтых было свята).
Гэтыя двое беспардонна сталі расхаджваць па пакоях перагортваючы ўсё на сваім шляху. На шматразовыя прапановы Ігара паказаць ордэр на пяротрус або любы іншы дакумент які дазваляе ім паводзіць сябе падобным чынам гэтыя істоты нахабна пасмейваліся і пагражалі "разабрацца".
Знайшоўшы некалькі нумароў газеты "Свабода", той які назваў сябе Тоўсцікам запрасіў па тэлефоне дапамогу і заняўся напісаннем пратаколу. Пажарнік усвядоміўшы, што патрапіў у кепскую гісторыю ўвесь час нервова выбягаў з дому на свежае паветра.
Другі невядомы на прапановы прадставіцца і паказаць дакументы паведаміў, што ён тут за кампанію а дакументы забыў дома. Калі праваабаронца Ігар Ходзька сказаў што ўсе што яны зараз робяць гэта пазапраўна і парушае яго канстытуцыйныя правы невядомая істота ў капялюшыку сказала: "Мне похуй на закон и конституцию».".
Калі падаспела падмога (дзесятак мянтоў) гэтыя двое ў канец азвярэлі ці асмялелі, сталі хапаць Ігара і мяне за рукі пхаць. Сярод тых якія падаспелі знайшлася парачка азвярэлых якія спрабавалі нам закручваць рукі. Пры гэтым яны нават не звярталі ўвагі на тое, што іх здымаюць (раней бабруйскія мянты на гэта рэагавалі вельмі нервова).
Паваліўшы мяне на скрынку з газетай "Свабода". Невядомая істота ў капялюшыку яхідна паведаміла, што яшчэ разбярэцца з маёй жонкай і дзецьмі.
У гэты час астатнія істоты ў пагонах выцягнуўшы з памяшкання нашага калегу з фота камерай устроілі пагром у пакоях.
Па па-фашысцку цынічна мянты папінали гаспадара дома Ігара Хадзько і нібы шпана захапіўшы з сабою асобнікаў 500 газеты збеглі. Слава Богу на офісе быў нашатырны спірт і вельмі хутка прыехала хуткая дапамога.
Будзем пісаць заяву ў пракуратуру.

Паводле : http://ales-chyhir.livejournal.com/9943.html
Калі ласка прапіярце гэты пост.

Усіх сяброў і наогул увесь сьвет віншую з сьвятам каханьня

Учора была на “Ідыліі”. На мой погляд, гэта адна з лепшых пастановак нашага гарадскога тэатра. Гэта ўжо не першы мой прагляд гэтай выдатнай п’есы. Упершыню я трапіла на яе прыкладна гады чатыры назад. Тады гэта была прэм’ера. Той дзень памятаю дакладна і ,напэўна, не забуду ніколі, бо тады, у пятніцу а 6, я ўпершыню ўбачыла яго-мае безадказнае каханьне. Зараз у сэрцы засталося нейкае трапяткае пачуцьце, нешта добрае і прыемнае. Вось і ўчора ішла ў тэатар з нейкай надзеяй, асалодай. Няхай і нічога чароўнага не адбылося, але гэта п’еса паклала пачатак тым пачуцьцям, якія часам я люблю варушыць у сваім сэрцы і так не жадаю губляць. Дзякуй Дуніну-Марцінкевічу за гэта...

Зауседы здавалася, што у маей сям’и николи не будуць личыць калорыи. А зараз адбываецца адваротнае. Маци мяне дастала. Кожны дзень кажа: «Трэба садзицца на дыету». Яшчэ больш гэта стала адчувальна пасля таго, як мы з’ездзили да мацинай сястры у Менск. У их крыху иншае становишча. Яшчэ и муж на дыеце. Мая цеця параила маци паспрабаваць нейкую апошнюю распрацоуку амерыканских вучоных-сыльдырэевую дыету. Гэта нейки жах. Зараз тольки и чую пра калорыи и наогул адчуваю сябе нейкай казой. Бо зараз мы ядзим тольки капусту, моркву, яблыки, апельсины и иншую драбязу. З аднаго боку гэта добра-здаровая ежа и усе иншае, а з другога я не магу адмовць сабе у каве, чыпсах и иншай падобнай ежы.

Нарэшце! Так дауно ужо збиралася у Менск ды усе нияк не атрымливалася. А у гэты ауторак ужо буду там цэлыя тры дни. Учора набыла квиток таму ужо ништо мяне не спыниць. Сапрауды паеду. Сустрэнуся са сваими сябрами, асаблива чакаю сустрэчы са сваей вельми-вельми добрай сябровачкай. Апошни раз яна прыязджала да мяне на канцэрт Океана Ельзи 31 жниуня ды и то са сваими сябрами, таму нам добра не давялося павесялицца. Але цяпер я прыеду и будзем гуляць,гуляць и яшчэ раз гуляць.Яна такая добрая,шчырая, сапраудная. Мне так цяжка без яе. Нас раздзяляе адлегласць и гэта проста невыносна, часам нават хочыцца плакаць ад таго, што яе няма побач. Яна зауседы дае мне файныя парады, мы можам размауляць гадзинами и зауседы есць тэмы для размоу. Кали яна прыязджае да мяне, я забываю пра усе и пра усих. Ма разумеем адзин аднога без слоу, у нас адзиная душа на два цела. Таких як яна больш нидзе няма.

Сеньни гуляли з маци па гораду. Выпадкова сустрэли цяжарную жанчыну и тут памиж нами разгарнулася спрэчка. Маци казала,што цяжарная жанчына-гэта вельми прыгожа. А я як зауседы не згаджалася.Едучы дамоу, у аутобусе побач са мною сядзели дзьве сяброуки на выгляд кляс дзевяты. Адна з их пыталася у другой: «Ты не знаешь, что такое резус?». И наогул уся их размова была пра урачоу, пра нейкае даследаваньне у больницэ. И тольки потым, кали яны устали выходзиць, я зразумела, што адна з гэтых недарэчливах дзяучын-цяжарная.У сэрцы нешта сжалася. И якая тут прыгажосьць? Няужо гэта нязграбнае дзяучо з рваным шаликам можа даць свайму будучаму дзицяци нешта добрае?

Ужо два дни адчуваю сябе вельми дрэнна. Нешта усе унутры балиць. Нават хуткую дапамогу маци хацела выкликаць. Але я не згадзилася, канечне дни два-тры можна было адпачыць, але ж хто мяне потым так хутка адпусциць. Учора прылегла паспаць удзень, каб не адчуваць болю, а прачнулася ад моцнага сьмеху. Да маци прышли сябры з працы. А мне паручыли весялиць хлопца, сына адной з мациных сябровак. Маци прыбегла и кажа: «Пайшли там таки хлопчык прыгожы!». Ну я выйшла, паглядзела. Сапрауды ничога таки. Прыгожы. Прыгожы, але тупы...15 хвилин я нияк не магла у яго выведаць, што яго цикавиць. Музыки ен ниякай не ведае. Кажа слухаю, а што не ведаю. Палитыкай таксама не цикавицца. Бывае,кажа, гляджу БТ. Але ж якая там прауда, адна хлусня и усе у ружовых фарбах. Так мы пасядзели крыху, потым я прапанавала яму кавы. Дзякуй Богу ен згадзиуся, бо мне патрэбна была падстава, каб выправадзиць яго з пакою. Гэта у мяне добра атрымалася. Ненавиджу тупых хлопцау!!! Маци спрабавала мяне перайначыць. Казала, што ен працуе, вось и няма часу на музыку, книги. Я усе роуна не згадзилася з ею, бо личу, што кожны чалавек павинен неяк удасканальвацца, каб адпавядаць патрэбам грамадства и быць цикавы людзям.

Няужо прауда, самы лепшы дадау мяне да шэрагу сваих сяброу

Адкажыце хто-небудзь, чаму кали я пачынаю адказваць людзям з icq, mail agent и иншых таких праграм на беларускай мове зауседы мне перастаюць писаць. А мне чамусьци думалася: "ну як беларусы могуць не разумець роднай мовы?" Бо з нараджэньня, у крыви кожнага нашага чалавека павинна цекчы гэта разуменьне. Напэуна нейки збой, мутацыя, якая ператварая беларусау, у людзей, якия не могуць усвядомиць сваю прыналежнасць, сваю сувязь з Радзимай. Для яких Беларусь-гэта проста непатрэбная тэрыторыя, якую можна таптаць, ганьбиць, забиваць, на якой можна тупа жыць и больш ничога, гэта проста зямля, у якой нима ниякай духоунасьци. Жах, якая ж я была сьляпая...

Сенни у нас з сяброукай разгарнулася спрэчка. Яна сцвярджала што усе габрэи вельми адукаваныя и прадуманыя людзи. И ей лепш жыць сярод таких людзей, чым сярод п’яных беларусау. И наогул яна вырашыла, што у мяне вельми расисцкия думки у адносинах да их. Ну што я магу зрабиць, кали дзесьци у глыбини сваей душы я их проста не пераношу, не магу прыняць. Я не выключаю иснаванне гэтай нацыи як такавой. Але проста мне жадаецца не прызнаваць их. Я ведаю, што не зраблю им ничога дрэннага. А вось мая пярэчливая сяброука кажа адваротнае.

З самай раницы нехта на небе мясиу кашу з хрусталевых белых сняжынак. Так прыемна было устаць з цеплага ложка,падбегчы да вакна, каб зирнуць на гэту прыгажосць. Апошни дзень вакацый и той сапсаваны. Сенни патрэбна цягнуцца на ангельскую мову, высядзець чатары гадзины ды яшчэ дзве з паловай гадзины беларускай мовы. Быццам цэлы школьны дзень. Але ж...Настрой мне гэта зусим не сапсавала. Дзякуй Богу, ен паслау на гэтую землю сьнег. Я так гэта люблю! Глядзиш у акно, а ва усих людзей такие меланхаличныя и хворыя твары, ци яшчэ лепш паназираць за сняжынками. Яны циха кружацца, замираюць на хвилинку, зусим легка, вы бачыли кали-небудзь гэта? Ци не сапраудны цуд!
Кали мне давялося выйсци на вулицу, асляпляючая белизна раскинулася амаль па усяму гораду, крыху прыкрываючы прашлагодняе смецце и апалае лисце. Так што зараз зямля выглядала па-сапруднаму святочнай.Шкада, што гэтага не адбылося пад час Раства ци пад Новы год. Уся гэта чысциня и свежасць марознай раницы прабудзили ад сну гарадских жыхароу и жывел. Дзесьци забрахали сабаки, чорныя плямы на чыстым снезе-птушки, ажывилися у пошуках ежы. У дварах зашоркали рыдлеуками. Тыя,хто не змагауся са стыхияй, вышли на звычайны праминат. На прыпынку, нервова прыгаючы з наги на нагу, маячыла маци з дзицем. Ну а я як зауседы села на свой звычайны маршрут..У аутобусе мне давялося пазнаемицца з нейкими хлопцами. Увесь час яны спрабавали узняць мне настрой. Што добра у их атрымалася! Шкада было развитвацца, але усе ж прагуляць рэпетытара я не магла. Тым больш, што з ими я сустрэнуся яшчэ не аднойчы...

Цихае шаптаньне калосьсеу, зорачная далечыня....Фиялетавы бархат у пялестках дажджу. Гэта самае знишчальнае слова-николи. Гэта тое, што нихто не жадае прыняць....

А можа ен недастойны мяне? Сляпое каханьне усюды знойдзе идэальную прыгажосьць. Кали ж ты пажадаеш аддаць усе, гэтага будзе ужо вельми мала для мяне.
Ну на яки чорт ты мне патрэбен? Буду як и раней марыць аб тым адзиным, непауторным, сапраудным. Аб тым, хто думае як я, хто не прызнае тое, што личу ганьбай и я. Здаецца, што ужо такога и знайшла. Тольки вось цяжка сабе прызнацца... и яму, бо стольки ужо сябруем...А можа, яшчэ ен скажа николи...????

Я не знаю хто, грішник чи святий,
Любов мою украв.
Мав би золото, щедро б заплатив,
Щоб він її віддав.

Можа и сапрауды не трэба ен мне. Можа трэба паслухаць сябра, забиць на усе, не заганяцца. Я згубила свае каханьне. А магчыма яго николи и не было. Проста хлушу сама сабе. Проста дзесьци згубилася у адзиноце цемных пакояу сваей душы. Каханьне даецца тольки тому, хто здолее нагнуцца и узяць яго. Напэуна, я не здолела. А можа и узяла б, кали б не мая сарамливасць. Хто мы, адкажы? Незнаемцы ци проста ахвяры абставин або жывельных интынктау? Што такое каханьне? Гэта складаемае трох личбау: прывязаннасць + давер+кантакт ци можа гэта кали дзве адзиноты цянуцца адзин да аднога? Ты не ведаеш и я таксама...

Ужо дауно я не чула гурта «Рэха», нешта не жадалася, не слухалася...А учора, вось трапила на импрэзу «МФ», дзе яны и выступали. Дарэчы было вельми файна! Негледзячы на тое, што там прысутничали непажаданыя элементы бабруйскай цывилизацыи, усе роуна настрой быу суперовы.Акрамя таго, што пабачыла сваих любимых сяброу и сяброуку, яшчэ паслухала даволи цикавую музыку, у якой было усе, што адпавядала майму учорашняму настрою. Ды и да таго ж яшчэ гучау мой улюбены инструмант-скрыпка. Дзякуй вакалисту за той добры настрой, харызму и запал, яки ен прывез да нас. Дарэчы,здаецца, ен вельми добры хлопец. Канечне я не магу гэта упэунена казаць на усе 100 адсоткау, але усе ж таки крыху з им паразмауляли.Шкада,што выступау гурт так мала. Ды яшчэ не хапала нечага у их музыцы, напэуна ударных, бо их учора не было.Акрамя таго арганизатар вечарыны выдумау яшчэ мяне узнагародзиць. Для чаго была патрэбна гэта уся бутафорыя зусим мне не зразумела и не вядома. На самой справе падарунки ад яго мне ниякия не патрэбны, канечне я дауно ужо марыла аб «Пагони», але не таким шляхам. Тольки увагнали мяне у чырвань. Ну яки з мяне пераможца. Ен павинен быць зусим не таки як я, зусим иншы...

Каханне...Чаму яно такое? Знішчае, губіць,б'е так моцна, што нават нельга устаць,так балюча і горка
Усе хлопцы-............................

Зноу ен падаравау мне надзею. А ци патрэбна яна мне? Думаць,чакаць, спадзявацца... Чаму у нашым жыцци усе так складана и супярэчна? Чаму людзи не могуць проста и шчыра кахаць, без усяляких умоу, слоу и дзейнасьци? Кахаць так, як кахае кожнае дзиця сваю маци: узаемна и аддана.Я б так жадала падараваць яму кавалачак гэтага задуменнага месяца! На жаль яго нельга скрасьци,бо неба не прабачыць, ды и яго,каханага, няма побач...

На жаль усе так адбылося... Чаму, я не ведаю...Зараз у душы зарадзиуся нейки недавер, сумненьне. Чаму??? Сумна, горка, я пакрыуджана....Нават не, усе разумею, можа так и патрэбна тольки вось мне шкада яе. Беднае закаханае сэрца балиць, вочы кидаюць томныя позирки...Яна такая прыгожая, шчырая, ласкавая. Ранишняя кветка вяне амаль што на вачах, як птушка, са зламаными крылами, больш николи не будзе летаць у вольным паветры. А можа...яшчэ есць выратаваньне, тольки дзе яно? У иншым асяродзи, у иншай дзяржаунай систэме, сярод иншай улады, як яго знайсци, выличыць,адшукаць...Зимовы дзень цихи и празрысты. Солнца добра видаць скрозь чысьциню паветра. Навокал непахисны спакой, яки бывае зауседы пасля агульных сьвятау, але у маей душы зноу трывога. Чаго чакаць пасьля такога, каго шукаць и дзе знайсци?...